یک شب تا سرآغاز دگر!

سال 90 امروز کوله بارشو با همه خاطرات خوب و بدش جمع میکنه و میره و جاش روبه سال 91 میده.یک سال با 365 روز ی که هر روزش میتونه پر از خاطرات خوب و بد باشه.امسال برای من سال خوبی بود.سال دوتا شدن.دوتا شدن سخته .اما شیرینه.خیلی سختی کشیدیم تا دوتا شدیم اما به همه سختیهاش می ارزید.خدا رو شکر میکنم که ماحصل سال 1390 پیوند فرخنده با همسریه که همیشه آرزوی داشتنش رو داشتم.امیدوارم تو سال 91 هم همه چیز به خوبی پیش بره.تو این ساعتهای باقی مانده از سال دلم میخواد بیشترین بهره رو از این پیر زن با تجربه ببرم.دلم میخواد کمی آروم بگیرم و به یک سالی که گذشت فکر کنم.راستش وقتی آدم به دورانی که میگذره فکر میکنه از اینکه چطور سختیهای زندگیش رو تحمل کرده و الان داره به زندگیش ادامه میده تعجب میکنه.اینجاست که معنی این جمله که" خدا بنده هاش رو بیشتر از خودشون میشناسه "رو میفهمم.خدا از توان ما بیشتر از خودمون آگاهه.به اندازه توان شونه هامون بهمون مشکلات میده که کمرمون زیر سنگینی زندگیمون نشکنه.گرچه بعضی وقتها صدای خم شدنش به گوشمون میرسه اما خدا مون خدایی میکنه و درست لحظه ای که فکر میکنی الانه که کمرت بشکنه همه چیز بدون هیچ حساب و کتابی درست میشه.به قول عزیزی خدا کارش درسته.این ماییم که مشکل داریم.

گرچه بنده خوبی براش نیستیم اما خوشحالم که همیشه خدای خوب و مهربونمون هوامون رو داره.